7:22:00 μ.μ.
Μ. Καραπαναγιωτίδου
.jpg)
Πριν από 2 χρόνια
Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2013
Mήπως «πλαφόν» και στα εγκλήματα;
Του Χρήστου Γιανναρά
Το έγκλημα, η βία, ο τραμπουκισμός, η παντοδαπή κακουργία στο όνομα ιδεολογικών αντιθέσεων ή πολιτικών στοχεύσεων δεν μπορούν να απειλήσουν τη δημοκρατία (την ομαλότητα του πολιτικού βίου), όταν λειτουργεί δημοκρατία. Tέτοια συμπτώματα, εμφανιζόμενα κατά συρροήν, μάλλον αποκαλύπτουν τη δημοκρατία καταργημένη, προσχηματική, σκιώδη. Oσο ο πολιτικός βίος υπηρετεί το κοινωνικό γεγονός και όχι ιδιωτικά-συντεχνιακά συμφέροντα, όσο δεν έχει αυτονομηθεί η πολιτική από την κοινωνία και οι θεσμοί της δημοκρατίας λειτουργούν, κανένας δεν διανοείται ότι μπορούν κακουργήματα ατόμων ή συσπειρωμένων οπαδών οποιασδήποτε ολοκληρωτικής ιδεολογίας να καταλύσουν τη δημοκρατία.
H φρικτή δολοφονία εν ψυχρώ ενός τριαντατετράχρονου παλικαριού από μέλος του κοινωνικού αποστήματος που αυτοτιτλοφορείται «Xρυσή Aυγή» λειτούργησε σαν θρυαλλίδα για μια επιπλέον παταγώδη έκρηξη της αηδιαστικής υποκρισίας των συντεχνιών που αυτο-ονομάζονται «κόμματα»: Ωρύονται και ολολύζουν ότι κινδυνεύει η δημοκρατία, απειλείται το πολίτευμα της χώρας από τον ψυχανώμαλο δολοφόνο και τη συμμορία των περιθωριακών που αναμασούν παραληρήματα νεκρών ιδεολογημάτων φρίκης εφιαλτικής.
Aποτρόπαιο το γεγονός, αλλά επωφελέστατη ευκαιρία για τις κομματικές συντεχνίες: Nα σκυλεύσουν τη φρίκη και το έγκλημα, να τα μεταποιήσουν σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ ικανή να εξαγνίσει (στο πεδίο των εντυπώσεων) αναρίθμητα δικά τους εγκλήματα. Mε ποια λογική; Mε τη λογική του «πλαφόν» που εγκαινίασε ο Aνδρέας Παπανδρέου. Eπιτρέπεται το έγκλημα καταλήστευσης δημόσιου χρήματος («δικαιούσαι να κάνεις ένα δώρο στον εαυτόν σου» κλέβοντας το ταμείο του κράτους), αλλά με «πλαφόν»: με τεθειμένο (από το κόμμα) ή εικαζόμενο ανώτατο όριο. Δεν πρόκειται δα και για ανθρωποκτονία!
Aυτονόητα το «πλαφόν» επεκτάθηκε σε κάθε είδος εγκλήματος: Mπορεί η εξουσία να ανέχεται τις βόμβες μολότοφ (απροκάλυπτη απόπειρα δολοφονίας εκ προθέσεως), τους λοστούς και τα στειλιάρια στις δήθεν διαδηλώσεις, να εκτοξεύονται θραύσματα μαρμάρου στα κεφάλια «μπάτσων», να «χτίζουν» κάποιοι δημόσιους λειτουργούς μέσα στα γραφεία τους. Aυτονόητα νομιμοποιημένες οι «καταλήψεις», αδίωκτοι οι βανδαλισμοί, οι εμπρησμοί, οι λεηλασίες, ατιμώρητες οι απεργίες κοινωνικού εκβιασμού, ο αποκλεισμός και η νέκρωση του οδικού δικτύου της χώρας (χωρίς να εξαιρούνται ούτε τα ασθενοφόρα οχήματα). Tίποτε από αυτά δεν είναι για τις κομματικές συντεχνίες κακούργημα, κακούργημα είναι μόνο το εν ψυχρώ μαχαίρωμα στην καρδιά.
O εξωφρενικός, επί χρόνια, υπερδανεισμός της χώρας για τη συντήρηση του πελατειακού κράτους, με συνακόλουθη τη λιμοκτονία σήμερα τεράστιας μερίδας του πληθυσμού, δεν λογαριάζεται για έγκλημα, δεν συνιστά «απειλή» για τη δημοκρατία και την πολιτική ομαλότητα. Oύτε η κατάφωρη μεροληψία για τους κομματικούς ημετέρους: οι άθικτες απολαβές των «υπαλλήλων της Bουλής», των χρυσαμειβόμενων κομματανθρώπων που συγκροτούν τα Δ.Σ. χιλίων πεντακοσίων εταιρειών του Δημοσίου, των προνομιούχων ρετιρέ δημόσιων οργανισμών ή τα σκανδαλώδη ενοίκια των κομματικών γραφείων. Yπάρχει «πλαφόν» στο έγκλημα και είναι μόνο η ανθρωποκτονία – δεν είναι καν οι ιλιγγιώδεις καταχρήσεις εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου, δεν είναι η μεθοδική καταστροφή της γλώσσας, η κατασυκοφάντηση της Iστορίας, ο διωγμός της ποιότητας, η θεσμοποίηση της αναξιοκρατίας.
O εθισμός στο έγκλημα, το αυτονόητο της κακουργίας, ευνουχίζει και τα αντανακλαστικά της φρίκης. Aκόμα κι όταν φτάνουμε στο «πλαφόν», στο μαχαίρωμα στην καρδιά, οι ανακοινώσεις των κομματικών συντεχνιών έχουν την παγεράδα της πεθαμένης γλώσσας, των ξύλινων στερεοτύπων, της συμβατικής μεγαλοστομίας. Oι κομματικές συντεχνίες, όλες, «εκφράζουν τη θλίψη τους», αλλά η ψεύτικη γλώσσα τους βροντοφωνάζει τη χαρά τους: Tου γαλάζιου ΠAΣOK τη χαρά, που πιστεύει ότι φτάνοντας στην ανθρωποκτονία η Xρυσή Aυγή θα σοκάρει και θα μεταστρέψει όσους ψηφοφόρους έδωσαν την ψήφο τους στον τραμπουκισμό για να εκδικηθούν τη γαλάζια αρνησιπατρία, την ηθική της σαπίλα, την ανικανότητα και ουτιδανότητά της. Tη χαρά του πράσινου ΠAΣOK, που προβάλλει το «πλαφόν» της φρίκης για να δείξει ποια ζούγκλα περίμενε τη χώρα αν το μακάβριο δίδυμο Γιωργάκη - Bενιζέλου και η κνωδαλώδης «κυβέρνησή» τους δεν είχε παραδώσει άνευ όρων τους Eλληνες βορά στη διεθνή μαστροπεία. Mέγιστη και η χαρά, απροκάλυπτη, του KKE και του ΣYPIZA, που το μαχαίρωμα στην καρδιά του Παύλου Φύσσα, από τους «εθνικιστές» του υποκόσμου, σχεδόν αμνηστεύει, σε επίπεδο εντυπώσεων, τα δικά τους φρικώδη εγκλήματα καταστροφής, εκ προθέσεως, του κοινωνικού ιστού και των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας.
Στην ελλαδική κοινωνία ζούμε το έγκλημα, ως αυτόπτες μάρτυρες και θύματα, τέσσερις περίπου δεκαετίες τώρα. Σε κάποιους έγινε έγκαιρα συνειδητό, σε άλλους αργότερα και βαθμιαία, υπάρχουν και αυτοί που δεν αντέχουν ψυχολογικά να παραδεχθούν τι ακριβώς υφίστανται. Tο ανατριχιαστικότερο από όλα είναι η ιλιγγιώδης αναίδεια και υποκρισία των αυτουργών του εγκλήματος. Ποντάρουν βέβαια στους ψυχολογικά ανασφαλείς, γι’ αυτό και εθελότυφλους, που ταυτίζουν τον ψυχαναγκασμό της προσκόλλησης στο ίδιο πάντα κόμμα με μιαν αυτάρεσκη δήθεν «συνέπεια». Mε αυτές τις ψήφους και μαγειρεύοντας με τα επικαιρικά κάθε φορά δεδομένα το εκλογικό σύστημα (bonus 50 εδρών στο πρώτο κόμμα!!!) μπορεί το αδιάντροπο σύστημα των επαγγελματιών της εξουσίας να ξεσαλώνει.
Γαλάζιο και πράσινο ΠAΣOK λανσάρουν ακόμα σαν υπαρκτή «δημοκρατία» την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, του αποταμιευμένου μόχθου και της πληρωμένης με αίμα εξασφάλισης των γηρατειών εκατομμυρίων συνανθρώπων τους, οι αχρείοι. Tην αυθαίρετη μείωση έως και κατά 80% του εγγυημένου (με νομική σύμβαση πολίτη και κράτους) εισοδήματος μισθωτών και συνταξιούχων, εξαιρώντας βέβαια τα «δικά τους παιδιά». Kόπτονται να μην κινδυνεύσει η «δημοκρατία» αυτοί που οδήγησαν τους Eλληνες στην ολοκληρωτική υποτέλεια, στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, στον εξευτελισμό να «επιτροπεύεται» η χώρα από διεθνείς ελεγκτές. Aτίμασαν και εξανδραπόδισαν μια κοινωνία που γνώρισε στους κόλπους της και ψηλάφησε την παρουσία Σεφέρη, Eλύτη, Tσαρούχη, Mάνου Xατζιδάκι, Πικιώνη, Θεοτοκά.
Aν για να σωθεί η δημοκρατία πρέπει να ψηφίζουμε πράσινο ή γαλάζιο ΠAΣOK, για να σωθεί το κοινωνικό κράτος - κράτος δικαίου να ψηφίζουμε το KKE ή τον ΣYPIZA και για να σωθεί η φιλοπατρία να ψηφίζουμε Xρυσή Aυγή, τότε, μα την αλήθεια, προτιμότερη μια σωστή (ολόκληρη) καταστροφή από μια λάθος σωτηρία.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2013
Ο προϊστάμενος έπρεπε να μου πει...
Aναρωτήθηκε ο κ Τσιόδρας του Σκάι, γιατί η δικαιοσύνη κινήθηκε ύστερα απο δηλώσεις πολιτικών, πίεση κοινωνίας κτλ κτλ και δεν εφαρμόζεται ο νόμος απο ΕΛΑΣ και δικαστικούς λειτουργούς. Θυμήθηκα, τη λίστα Lagarde και όσα είχε πει ο πρώην διευθυντής του ΣΔΟΕ κ. Διώτης.
Είχε δώσει τον ορισμό της κακοδαιμονίας και ανεπάρκειας της ελληνικής διοίκησης. “Δεν μου έδωσε ο πολιτικός προϊστάμενος εντολή για να ενεργήσω για την λίστα Lagarde”
Δεν θέλω να το προσεγγίσω νομικά, γιατί ο νομομαθής πρώην εισαγγελέας γνωρίζει, ότι ο νόμος επιβάλει στον δημόσιο λειτουργό που θα λάβει γνώση παράνομων πράξεων να ενεργήσει αμέσως.
Απλά επισημαίνω τον ομφάλιο λώρο μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και διοίκησης, όταν η τελευταία ενώ είναι θεσμικά απελευθερωμένη να χειριστεί υποθέσεις, παρέμεινε… χειραγωγούμενη και υποτελής!
Γιατί ας πούμε ένας αστυνομικός διοικητής να αναμένει εντολές υπουργού για να εξιχνιάσει ένα έγκλημα; Επίσης γιατί ο διευθυντής της πολεοδομίας πριν ξεσκεπάσει μια αυθαιρεσία και καταπάτηση να περιμένει σχετικές υποδείξεις της πολιτικής ηγεσίας;
Γιατί στο φινάλε, ο διευθυντής του ελεγκτικού μηχανισμού του οικονομικού εγκλήματος να έχει ανάγκη από τις νουθεσίες και οδηγίες του υπουργού οικονομικών για να ελέγξει πιθανούς φοροφυγάδες;
Οι υψηλοί κρατικοί λειτουργοί κρίνονται όταν ακριβώς ενεργούν χωρίς να νοιάζονται για τι λένε οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους. Οι δικαιολογίες και οι ισχυρισμοί του κ. Διώτη, είναι «ομολογία», της ανεπάρκειας ενός συστήματος διοίκησης που παρέμεινε ανεύθυνο και εξαρτημένο...
Είχε δώσει τον ορισμό της κακοδαιμονίας και ανεπάρκειας της ελληνικής διοίκησης. “Δεν μου έδωσε ο πολιτικός προϊστάμενος εντολή για να ενεργήσω για την λίστα Lagarde”
Δεν θέλω να το προσεγγίσω νομικά, γιατί ο νομομαθής πρώην εισαγγελέας γνωρίζει, ότι ο νόμος επιβάλει στον δημόσιο λειτουργό που θα λάβει γνώση παράνομων πράξεων να ενεργήσει αμέσως.
Απλά επισημαίνω τον ομφάλιο λώρο μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και διοίκησης, όταν η τελευταία ενώ είναι θεσμικά απελευθερωμένη να χειριστεί υποθέσεις, παρέμεινε… χειραγωγούμενη και υποτελής!
Γιατί ας πούμε ένας αστυνομικός διοικητής να αναμένει εντολές υπουργού για να εξιχνιάσει ένα έγκλημα; Επίσης γιατί ο διευθυντής της πολεοδομίας πριν ξεσκεπάσει μια αυθαιρεσία και καταπάτηση να περιμένει σχετικές υποδείξεις της πολιτικής ηγεσίας;
Γιατί στο φινάλε, ο διευθυντής του ελεγκτικού μηχανισμού του οικονομικού εγκλήματος να έχει ανάγκη από τις νουθεσίες και οδηγίες του υπουργού οικονομικών για να ελέγξει πιθανούς φοροφυγάδες;
Οι υψηλοί κρατικοί λειτουργοί κρίνονται όταν ακριβώς ενεργούν χωρίς να νοιάζονται για τι λένε οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους. Οι δικαιολογίες και οι ισχυρισμοί του κ. Διώτη, είναι «ομολογία», της ανεπάρκειας ενός συστήματος διοίκησης που παρέμεινε ανεύθυνο και εξαρτημένο...
Ραχήλ Μακρή "To μεγαλύτερο λάθος του Πάνου Καμμένου..."
Το μεγαλύτερο λάθος του προέδρου των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» Πάνου Καμμένου αποκαλύπτει στην «karfitsa» και στη Μελίνα Καραπαναγιωτίδου η βουλευτής του κόμματος στην Κοζάνη Ραχήλ Μακρή. Λέει επίσης ότι οι αντίπαλοι της εφευρίσκουν και… φαντασιώνονται κατηγορίες, γεγονός που δεν τη φοβίζει όπως επίσης και οι ψευτοπαλικαριές τους. Όσο για την Τρόικα είναι κατηγορηματική, αφού εκτιμά πως συγκαλύπτει το παλαιοκομματικό σύστημα της Ελλάδας, ώστε τελικά να μην αλλάξει κάτι στη χώρα! Τέλος, απαντά σε ερωτήσεις για τη Χρυσή Αυγή λέγοντας ότι η Δημοκρατία δεν περιφρουρείται από αστυνομικά και δικαστικά μέτρα…
Θα λέγατε ότι σας έχουν «ξεψειρίσει» ΜΜΕ και αντίπαλοι προκειμένου να βρουν «πομπές» και λάθη του παρελθόντος;
Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται, λέει ο λαός. Πιστεύω σε μια νέα γενιά πολιτικών, των οποίων η ενασχόληση με τα κοινά δεν επιδιώκει τη συγκάλυψη σκιών του παρελθόντος αλλά την προσφορά στην πατρίδα. Το μόνο για το οποίο μπορούν να με κατηγορήσουν είναι ότι αφιερώνω πολύ χρόνο για να επιτελέσω σωστά το λειτούργημα μου, στερώντας ποιοτικό χρόνο από τα παιδιά μου. Πέραν τούτου οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αντίπαλο εφευρίσκει και φαντασιώνεται διάφορες κατηγορίες, οι οποίες όμως καταπέφτουν αμέσως, γιατί το «ψέμα έχει κοντά ποδάρια».
Ποιοι είναι οι αντίπαλοι σας σήμερα; Βρίσκονται στα άλλα κόμματα, στο δικό σας ή σε επιχειρήσεις και «συμφέροντα»;
Δεν νιώθω ότι έχω αντιπάλους, γιατί σε μια αντιπαράθεση χρειάζονται δυο μεριές. Αυτό που κάνω είναι η εκτέλεση της εντολής της ελληνικής κοινωνίας για τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος. Όποιος θίγεται, επιτίθεται ή έχει οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα με την προάσπιση των συμφερόντων των συμπολιτών μας, μπορεί να είναι σίγουρος ότι οι απειλές και οι ψευτο-παλικαριές δεν με αγγίζουν ούτε με φοβίζουν.
«Τα λέτε» με το όνομα τους, τι σημαίνει αυτό για μια γυναίκα που τα περισσότερα χρόνια της ζωής της υπήρξε εργαζόμενη και όχι απλώς κόρη, σύζυγος ή «ευνοούμενη» πρώην υπουργού ή πρώην προέδρου κόμματος;
Οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει μάθει να διεκδικεί και να αγωνίζεται δεν έχει ανάγκη ούτε τζάκια ούτε την εύνοια της οικογενειοκρατίας. Δεν μου έχει χαριστεί τίποτα στη ζωή μου, όπως δεν ζήτησα ποτέ και να μου χαριστεί οτιδήποτε. Το γεγονός αυτό μου δίνει το δικαίωμα να μιλάω με λόγια σταράτα, όπως απαιτεί ο ελληνικός λαός.
Επαναστατείτε, αλλά όπως σας έχουν κατηγορήσει από το… μετερίζι του δημοσίου. Αντιθέτως, άλλοι πιο παλιοί και πιο προβεβλημένοι, με καλύτερες απολαβές από το δημόσιο, δεν «ακούγονται». Ξέρετε, μήπως, πόσοι βουλευτές, στη σημερινή βουλή, είναι δημόσιοι υπάλληλοι και δεν έχουν πατήσει στις υπηρεσίες τους;
Δεν ασχολούμαι με στατιστικά στοιχεία του παλαιοκομματικού συστήματος και λογικών βολέματος. Αυτό που μπορώ να σας γνωρίσω είναι ότι ο διορισμός μου στο δημόσιο είναι απόλυτα αξιοκρατικός και αδιάβλητος. Από πότε η επανάσταση είναι δικαίωμα συγκεκριμένων επαγγελματικών ομάδων; Η ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου παύει όταν κάποιος θέτει υποψηφιότητα για βουλευτής και για όσο παραμένει στο αξίωμα αυτό, εφόσον εκλεγεί. Επομένως στη Βουλή δεν υφίστανται βουλευτές, που να είναι ταυτόχρονα και δημόσιοι υπάλληλοι.
Ο νόμος «κουκουλώματος», αυτός του κ. Βενιζέλου, τελικά προστατεύει κυρίως τους «μεγάλους»; Γιατί στην εποχή της… διαφάνειας – και της τρόικας – ακόμη υπάρχει;
Για ποια εποχή διαφάνειας μιλάτε; Επιπλέον γιατί συνδέετε την τρόικα με τη διαφάνεια; Οι υπάλληλοι των δανειστών έχουν έρθει στην Ελλάδα για να επιβεβαιώσουν την απορρύθμιση της αγοράς, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την καταλήστευση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Αποτελεί ιδιαίτερη αυταπάτη και μεγάλη πλάνη η εντύπωση ότι οι δανειστές ενδιαφέρονται για την διαφάνεια και την ορθή διακυβέρνηση. Αντίθετα η ανάλυση των πραγματικών γεγονότων έστω και με τη στοιχειώδη λογική και νηφαλιότητα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το βασικό μέλημα, αυτών που προστάτευαν για δεκαετίες ένα σάπιο παλαιοκομματικό σύστημα, είναι η συγκάλυψη και όχι η αποκάλυψη.
Με ποιους έχετε συνεργαστεί (μέσα από τη Βουλή), έχετε εκτιμήσει και θα θέλατε σε ένα υποθετικό σενάριο «να… κάνετε κόμμα»;
Μέσα στο Κοινοβούλιο εκτιμώ τους ανθρώπους που εργάζονται για τους Έλληνες πολίτες και αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη και ευημερία. Δεν εισέρχομαι σε λογικές «κλίκας» ή «κόμματος» αλλά σε πρακτικές συνέργειας και συνεργασίας για το βέλτιστο αποτέλεσμα ενός κοινού στόχου. Ενός οράματος δημοκρατικού με κέντρο τον άνθρωπο και μέλημα την εθνική ανεξαρτησία, για την επίτευξη του οποίου θα συνεργαζόμουν με όσους θέλουν και μπορούν να παλέψουμε μέσω σκληρής δουλειάς για μια Πολιτεία που θα βασίζεται στις αρχές που προανέφερα, δηλαδή της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αξιοκρατίας και της ισονομίας των πολιτών της.
Δεχθήκατε παρατηρήσεις – ή και επίθεση κατ’ εμέ – από τον πρόεδρο της Βουλής για τις ενδυματολογικές σας προτιμήσεις. Έχετε αλλάξει συνήθειες;
Υπήρξε μια δήθεν γενική παρατήρηση ακριβώς μετά την ομιλία μου. Αλλά ο πραγματικός λόγος για τον οποίο έγινε, αυτό που ονομάζετε εσείς «επίθεση», δεν σχετίζεται με την αμφίεση μου, αυτό ήταν απλά το πρόσχημα. Η αιτία είναι ότι ενόχλησαν αυτά που είπα και ήθελαν να δημιουργήσουν ένα βεγγαλικό για να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο και να «κουκουλώσουν» την αλήθεια. Πιο συγκεκριμένα είχα επισημάνει ότι το ταξίδι Σαμαρά στην Κίνα δημιούργησε 17 δις ευρώ επενδύσεις στα κινέζικα ναυπηγία και μηδενικό όφελος στην ελληνική Οικονομία. Δυστυχώς οι συνάδελφοι σας δημοσιογράφοι τους έκαναν το χατίρι και πρόβαλαν ένα… βαμβακερό μπλουζάκι έναντι του φιάσκου του κ. πρωθυπουργού, ο οποίος υποστηρίζει τα συμφέροντα της Κίνας την στιγμή που διαλύεται η ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία της χώρας μας, αφήνοντας άνεργους και σε απόγνωση χιλιάδες εργαζόμενους.
Μετά την εκδήλωση του Ιβάν Σαββίδη στη Θεσσαλονίκη (και στην οποία ήσασταν παρούσα) γράψατε στο Facebook: «Ιβάν Σαββίδη, τι ψάχνεις σε μια χώρα παραδομένη στους εργολάβους καναλάρχες και σε τοκογλύφους». Είστε κατά ή υπέρ της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα;
Θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα που αναφέρατε. Ο Ιβάν Σαββίδης κατά την ανάπτυξη του επιχειρηματικού του σχεδίου για την Βόρεια Ελλάδα ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι για να μπορέσει μια μεγάλη ομάδα, όπως ο ΠΑΟΚ, να αγωνιστεί επιτυχώς στην Ελλάδα και το εξωτερικό χρειάζεται και μεταγραφές παικτών με μεγάλα συμβόλαια. Οι υποχρεώσεις που οφείλει να καλύψει η ομάδα προς το Κράτος φτάνουν σε ποσοστό 75% του συμβολαίου του παίκτη στην Ελλάδα, ενώ δεν ξεπερνούν το 13% σε Ρωσία και Τουρκία. Από το απλό αυτό παράδειγμα καταλαβαίνουμε ότι μια χώρα με εξοντωτικούς φορολογικούς συντελεστές, συνεχώς μεταβαλλόμενους φορολογικούς κανόνες και σύστημα και μια κυβέρνηση που νομοθετεί ευκαιριακά και με προχειρότητα δεν είναι δυνατόν να προσελκύσει πραγματικούς επενδυτές. Με την διακυβέρνηση των κομμάτων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι μόνοι που έρχονται είναι τυχοδιώχτες του επιχειρηματικού κόσμου και κρατικοδίαιτοι ημέτεροι. Εμείς είμαστε φυσικά υπέρ της πολιτικής που παρέχει επιχειρηματικές ευκαιρίες, εξασφαλίζει την εργασιακή ειρήνη και δημιουργεί συνέργειες που προάγουν την εθνική οικονομία και την ευημερία των πολιτών.
Αν μπει στο περιθώριο η Χρυσή Αυγή – με αστυνομικά ή δικαστικά μέτρα – δεν θα ενδυναμώσει τα ποσοστά της αφού το… περιθώριο την «εξέθρεψε»;
Σε καμία περίπτωση δεν είναι οι δικαστές αυτοί που εξέθρεψαν την Χρυσή Αυγή και την έφεραν από το περιθώριο στη Βουλή. Υπεύθυνοι είναι αυτοί οι ίδιοι που αδιαφορώντας για τον θεσμικό ρόλο που τους έχει αναθέσει ο λαός μας προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τραγικά γεγονότα για να στρέψουν την προσοχή των πολιτών μακριά από τα κρίσιμα προβλήματα της χώρας. Η Δημοκρατία δεν περιφρουρείται από αστυνομικά μέτρα και εισαγγελικές εντολές αλλά με την παιδεία και τις αξίες που λειτουργούν ως τροχοπέδη ανάσχεσης ακραίων ιδεολογιών και πρακτικών όπου και εάν εμφανίζονται.
Σε τι θα μπορούσατε να συνεργαστείτε, σήμερα, με τη ΧΑ; (Είχατε συνεργασθεί στο θέμα της παραπομπής Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου).
Η Χρυσή Αυγή έχει στηρίξει και ψηφίσει προτάσεις νόμου του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, αυτό σημαίνει κάτι; Πιστεύω ότι κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.
Πιστεύετε ότι η δικαιοσύνη είναι… ανεξάρτητη, ύστερα και από τις τελευταίες εξελίξεις. Γιατί άργησαν να ανοιχθούν αυτοί οι 32 φάκελοι σχετικών επιθέσεων και υποθέσεων; Μπορεί το δικαστικό σώμα να αντέξει το βάρος των λανθασμένων πολιτικών και τον έλεγχο ενός κόμματος;
Η εικόνα της ελληνικής Δικαιοσύνης έχει πληγεί από τις λανθασμένες και εγκληματικές πολιτικές των κυβερνήσεων που προσπαθούσαν να την ελέγξουν και παρουσιάζουν την ψευδαίσθηση ότι οι άξιοι λειτουργοί της δεν μπορούν να αντέξουν το «βάρος». Παρά τις προσπάθειες αυτές οι Έλληνες δικαστές βασιζόμενοι στο φιλότιμο, τον πατριωτισμό και το αίσθημα ευθύνης διαχειρίζονται καθημερινά χιλιάδες υποθέσεις, παρά την έλλειψη υλικοτεχνικού εξοπλισμού και πόρων.
Γιατί το πολιτικό σύστημα δεν αντιπαρατέθηκε στο επίπεδο των ιδεών και των απόψεων με τη ΧΑ και την «άφησε»… «κάτω από το χαλί να φουντώνει»;
Γιατί η Χρυσή Αυγή δημιουργήθηκε από το σύστημα για δεκανίκι. Το σύστημα τη χρησιμοποιεί στο αποπροσανατολισμό φορτώνοντας της όλες τις αμαρτίες του και εμφανιζόμενο ως ο Μεσσίας που προσπαθεί να απαλλάξει την κοινωνία από τα άκρα.
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μεγαλύτερο λάθος σας κατά την άσκηση των καθηκόντων σας στο κοινοβούλιο μέχρι σήμερα;
Αυτό θα πρέπει να το κρίνουν οι πολίτες. Είμαι ανοιχτή στην καλοπροαίρετη κριτική. Εάν βέβαια θέλετε να προβώ σε αυτοκριτική θα επαναλάβω αυτό που σας απάντησα στην πρώτη σας ερώτηση, ότι δηλαδή έχω στερήσει την οικογένεια μου από ποιοτικό χρόνο εξαιτίας των απαιτήσεων του βουλευτικού μου λειτουργήματος.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος του προέδρου του κόμματος σας, από την ώρα που μπήκε στη Βουλή;
Το μεγαλύτερο λάθος για ολόκληρη την αντιπολίτευση ήταν ότι δεν συνειδητοποίησε άμεσα τον ρόλο που διαδραματίζουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στον οικονομικό πόλεμο που δέχεται η Ελλάδα. Ο Πάνος Καμμένος, για παράδειγμα, έχει αγωνιστεί σκληρά για το θέμα του χρυσού της Χαλκιδικής και το έχει φέρει προσωπικά στην δικαιοσύνη. Πόσοι το γνωρίζουν όμως αυτό; Η πληροφορία διαδραματίζει καθοριστικό ρό-λο στη σημερινή κοινωνία και δυστυχώς τα κανάλια διοχέτευσης της, σε πλειάδα περιπτώσεων προτάσσουν το ιδιωτικό τους όφελος ενάντια στην υποχρέωση της ορθής και έγκυρης ενημέρωσης.
Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2013
Όταν το μεσαίο δάκτυλο του δημοσίου υπαλλήλου...πάσχει!
Ο πιο απίθανος λόγος για τον οποίο χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια σε υπάλληλο του υπουργείου Υγείας -αδιευκρίνιστο το πότε - αποτελεί ίσως την πιο τραγελαφική περίπτωση απουσίας από τη δουλειά για λόγους υγείας και αποκαλύπτει το μέγεθος του... «οργίου» χορήγησης αδειών στο Δημόσιο.
Σύμφωνα με τον «Βηματοδότη» υπάλληλος του υπουργείου Υγείας πήρε τρεις εβδομάδες αναρρωτική άδεια γιατί το... μεσαίο δάκτυλο του αριστερού του χεριού… εκτινασσόταν και προφανώς δεν μπορούσε να κυκλοφορεί στους διαδρόμους του υπουργείου με παρατεταμένο δάχτυλο!!!
Στον συγκεκριμένο υπάλληλο είχε χορηγηθεί η ...ανάλογη ιατρική γνωμάτευση από γιατρό του νοσοκομείου Λαρίσης ο οποίος σημείωνε σε αυτή ότι αφού τον εξέτασε διέγνωσε ότι πάσχει από «τινασσόμενο μέσο δάκτυλο της αριστερής χειρός». iefimerida.gr
To 21% των ψηφοφόρων δηλώνει οτι το ψηφίζει διότι είναι ναζιστικό!
Του Κώστα Παναγόπουλου
Διευθύνοντα Συμβούλου της Alco
Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία της δημοσκόπησης της Alco για το Newsit αναφορικά με την Χρυσή Αυγή, δεδομένου μάλιστα ότι πραγματοποιήθηκε μεταξύ 20-23 Σεπτεμβρίου, δηλαδή μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι και τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της δράσης του κόμματος.
Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι το 78% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι η δημοκρατία κινδυνεύει από τα πρόσφατα περιστατικά βίας, ένα 18% απαντά «όχι».
Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο της έρευνας, που αναδεικνύει το τι πιστεύουν οι πολίτες για τον τρόπο δράσης της Χρυσής Αυγής, είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων (74%) θεωρεί ότι υπάρχει συντονισμός και σχέδιο για τα περιστατικά βίας που σημειώθηκαν, ενώ το 15% πιστεύει ότι είναι μεμονωμένα περιστατικά.
Πιο αρνητική στάση απέναντι στη Χρυσή Αυγή μετά τα πρόσφατα γεγονότα έχει το 45% των ερωτηθέντων, ενώ το 39% δηλώνει πως έχει την ίδια αρνητική στάση που είχε και πριν. Το 7%, όμως, δηλώνει ότι έχει την ίδια θετική στάση απέναντί της.
Επιπλέον, το 81% πιστεύει ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι δημοκρατικό κόμμα και το 69% ότι έχει ναζιστική ιδεολογία. Στον αντίποδα, ένα 12% πιστεύει ότι είναι δημοκρατικό κόμμα και ένα 13% ότι δεν έχει ναζιστική ιδεολογία.
Η οργή για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα είναι το βασικό κριτήριο όσων δήλωσαν ότι ψήφισαν Χρυσή Αυγή, με ποσοστό 39%, απάντηση που την αναδεικνύει σε κόμμα οργής.
Ενδιαφέρον είναι, όμως, ότι το 21% των ψηφοφόρων της δηλώνει ότι η Χρυσή Αυγή είναι ναζιστικό κόμμα και, άρα, συνειδητά την ψηφίζει ως τέτοιο...
Μεγάλη μείωση σημειώνουν τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, που βγαίνει ωστόσο τρίτο κόμμα στη Βουλή, χάνοντας 4 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τον Ιούνιο (δημοσκόπηση Alco Ιουνίου για το Newsit) και πέφτουν στο 6,8% από το 10,8%, καταγράφοντας το χαμηλότερο ποσοστό μέχρι σήμερα από την αρχή του 2013.
Στη μακρά συζήτηση για τη Χρυσή Αυγή, η συνεισφορά της δημοσκόπησης της Alco για το Newsit.gr έγκειται στο ότι τα δεδομένα που αποτυπώνει επιτρέπουν να προσεγγίσουμε απαντήσεις σε σημαντικά ερωτήματα.
Συγκεκριμένα:
- Υπάρχει μια πρώτη καταγραφή της σχέσης αυτών που επιλέγουν τη Χρυσή Αυγή για την ιδεολογία και τη κοσμοθεωρία της (περίπου 2 στους 10 από τους ψηφοφόρους της) και εκείνων που την επιλέγουν για να εκφράσουν την οργή τους για το πολιτικό σύστημα και να τιμωρήσουν τα κόμματα που πιστεύουν ότι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση (περίπου 6 στους 10 από τους ψηφοφόρους της).
- Διαπιστώνεται ότι – σε επίπεδο δημοσκοπήσεων – η επιρροή της Χρυσής Αυγής περιορίζεται σημαντικά. Πέρα όμως από το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις αυτές πραγματοποιούνται «εν θερμώ», η πτώση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής δεν οφείλεται σε μετακινήσεις προς άλλα κόμματα (μικρή εξαίρεση αυτές προς τη ΝΔ), αλλά σε επιλογή απροσδιόριστης ψήφου, η οποία και μπορεί να είναι προσχηματική και μπορεί εύκολα να επανακάμψει.
- Πιο σημαντική ασφαλώς είναι η προσέγγιση της απάντησης στο ερώτημα αν υπάρχει χώρος στην κοινωνία για τη Χρυσή Αυγή. Το σύνολο των στοιχείων της δημοσκόπησης οδηγεί στην απάντηση ότι χώρος υπάρχει (πιο σωστά έχει δημιουργηθεί απ’ όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και απ’ όσα κάνουν ή δεν κάνουν τα «συστημικά» πολιτικά κόμματα). Όταν σήμερα, μέσα στο κλίμα που επικρατεί μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το 1/10 των πολιτών τοποθετείται θετικά για τη Χρυσή Αυγή σε όλα τα ερωτήματα, ενώ ακόμη 1/10 αποφύγει να τοποθετηθεί εναντίον της, είναι φανερό ότι κοινωνικά χώρος υπάρχει και μάλιστα είναι και αρκετά ευρύς.
Αυτό που τελικά αποτυπώνει η δημοσκόπηση, είναι ότι για να περιοριστεί ουσιαστικά και μόνιμα ο χώρος για απόψεις και πρακτικές όπως αυτές της Χρυσής Αυγής, ο δρόμος περνά μόνο μέσα από την άρση των αιτίων και των συνθηκών που επιτρέπουν την εξάπλωση τους.
Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013
Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου 2013
Αν σέβονταν τη Δημοκρατία μας…
Του Δημήτρη Μάρδα
Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών
Σε κράτος της ΕΕ, κινήθηκε η διαδικασία δίωξης κατά υπουργού γιατί αυτός χρησιμοποίησε υπηρεσιακό όχημα για προσωπική χρήση εκτός των συνόρων της χώρας. Σε άλλη περίπτωση, ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία επειδή επιβαρύνθηκε ο προϋπολογισμός υπουργείου με μικροέξοδα μη υπηρεσιακού χαρακτήρα υπουργού.
Στην Ελλάδα, βάσει κανόνων που απορρέουν από το Σύνταγμα, δεν απονέμεται συχνά η Δικαιοσύνη ακόμη και στα πιο απλά ζητήματα που αφορούν στους βουλευτές μας.
Έτσι, η Βουλή αρνήθηκε την άρση της ασυλίας της κας Μιλένας Αποστολάκη σε υπόθεση που αφορούσε στην παραβίαση των όρων επικοινωνίας του πρώην συζύγου της με το παιδί του!. Η υπόθεση έφθασε έως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), που δικαίωσε φυσικά τον πρώην σύζυγό της, τον Φεβρουάριο του 2012. Η καταδικαστική αυτή απόφαση συνοδεύθηκε και με επιβολή προστίμου στην Ελλάδα 19 χιλιάδων ευρώ, που δεν το πλήρωσε βέβαια η κα Αποστολάκη και οι «συνοδοιπόροι» της βουλευτές, αλλά όλοι μας, στο όνομα ενός πείσματος!
Από την άλλη, στη χώρας μας, υπουργοί που αποδεδειγμένα χρηματίστηκαν, απαλλάσσονται συχνά από διάφορες κατηγορίες, γιατί βάσει του Συντάγματος παραγράφονται τα αδικήματά τους.
Στη χώρα μας επίσης, ο πανίσχυρος θεσμός της βουλευτικής ασυλίας ή οι διατάξεις περί ευθύνης των υπουργών, σε συνδυασμό με τον σαθρό τρόπο λειτουργίας του «πόθεν έσχες», προσφέρει ένα ασφαλές καταφύγιο σε κάθε διεφθαρμένο μέλος της κυβέρνησης.
Η έλλειψη της απαραίτητης υλικοτεχνικής υποδομής σ’ ό,τι αφορά τις υπηρεσίες που ασχολούνται με το «πόθεν έσχες» και ο γραφειοκρατικός τρόπος λειτουργίας του συστήματος, είναι η πηγή απαλλαγής κάθε μέλους του Κοινοβουλίου στο υπό εξέταση θέμα.
Έτσι, φίλοι, συγγενείς, πεθεροί ή πεθερές, δικαιολογούν, βάσει του διάτρητου αυτού θεσμού, τον πλουτισμό κάθε υπουργού ή υφυπουργού, με μια απλή δήλωση περί δωρεάς ή δανείου εκατομμυρίων. Πόσο διαφορετικά θα ήταν όμως τα πράγματα, αν όλοι αυτοί οι γενναιόδωροι δωρητές όφειλαν αν αποδείξουν την πηγή του πλούτου τους;
Αν νοιαζόταν για τη Δημοκρατία μας οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή, τότε θα μεριμνούσαν για την αλλαγή των Άρθρων 60-62 του Συντάγματος περί βουλευτικής ασυλίας και του Άρθρου 86 περί ευθύνης των υπουργών, λύνοντας έτσι τα χέρια της δικαιοσύνης.
Αν σέβονταν οι αιρετοί μας άρχοντες τους ψηφοφόρους τους, θα μεριμνούσαν έτσι ώστε να πάψουμε να θεωρούμαστε η 80η πιο διεφθαρμένη χώρα του πλανήτη.
Αν ενδιαφέρονταν οι κυβερνώντες, τότε ο πλουτισμός που προκαλείται σε πολλά επίπεδα, όπως λόγου χάρη από το λαθρεμπόριο καυσίμων ή μέσα από τις προμήθειες του Δημοσίου, θα έβγαινε στον αφρό. Η πολιτική όμως ηγεσία δείχνει και εδώ την υποκρισία της.
Και πέραν των όποιων δυσκαμψιών, που οφείλονται στο Σύνταγμα της χώρας, διάφορα άλλα ερωτήματα τίθενται, συνδεόμενα με την επιζητούμενη εύρυθμη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος. Αναλυτικότερα, σε ποιο κράτος Δικαίου, πολιτικοί που κρατούν στα συρτάρια τους θαμμένη και «πειραγμένη», μια λίστα Λαγκάρντ, θα απολάμβαναν την ελευθερία που χαίρονται σήμερα οι δικοί μας πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας που μας γελοιοποίησε διεθνώς;
Τέλος, σε ποια Βουλή πολιτισμένης χώρας, η Δικαιοσύνη θα έμενε με δεμένα τα χέρια και δε θα διερευνούσε την όποια πιθανή σχέση των πολιτικών αυτών με κύριους πρωταγωνιστές της λίστας Λαγκάρντ;
Ποιος μπορεί να αποκλείσει παραμονές εκλογών, το ενδεχόμενο της ακριβής εξαγοράς της ανωνυμίας κάποιων επώνυμων ή ανώνυμων γραμμένων στην επίμαχη λίστα;
Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών
Σε κράτος της ΕΕ, κινήθηκε η διαδικασία δίωξης κατά υπουργού γιατί αυτός χρησιμοποίησε υπηρεσιακό όχημα για προσωπική χρήση εκτός των συνόρων της χώρας. Σε άλλη περίπτωση, ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία επειδή επιβαρύνθηκε ο προϋπολογισμός υπουργείου με μικροέξοδα μη υπηρεσιακού χαρακτήρα υπουργού.
Στην Ελλάδα, βάσει κανόνων που απορρέουν από το Σύνταγμα, δεν απονέμεται συχνά η Δικαιοσύνη ακόμη και στα πιο απλά ζητήματα που αφορούν στους βουλευτές μας.
Έτσι, η Βουλή αρνήθηκε την άρση της ασυλίας της κας Μιλένας Αποστολάκη σε υπόθεση που αφορούσε στην παραβίαση των όρων επικοινωνίας του πρώην συζύγου της με το παιδί του!. Η υπόθεση έφθασε έως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), που δικαίωσε φυσικά τον πρώην σύζυγό της, τον Φεβρουάριο του 2012. Η καταδικαστική αυτή απόφαση συνοδεύθηκε και με επιβολή προστίμου στην Ελλάδα 19 χιλιάδων ευρώ, που δεν το πλήρωσε βέβαια η κα Αποστολάκη και οι «συνοδοιπόροι» της βουλευτές, αλλά όλοι μας, στο όνομα ενός πείσματος!
Από την άλλη, στη χώρας μας, υπουργοί που αποδεδειγμένα χρηματίστηκαν, απαλλάσσονται συχνά από διάφορες κατηγορίες, γιατί βάσει του Συντάγματος παραγράφονται τα αδικήματά τους.
Στη χώρα μας επίσης, ο πανίσχυρος θεσμός της βουλευτικής ασυλίας ή οι διατάξεις περί ευθύνης των υπουργών, σε συνδυασμό με τον σαθρό τρόπο λειτουργίας του «πόθεν έσχες», προσφέρει ένα ασφαλές καταφύγιο σε κάθε διεφθαρμένο μέλος της κυβέρνησης.
Η έλλειψη της απαραίτητης υλικοτεχνικής υποδομής σ’ ό,τι αφορά τις υπηρεσίες που ασχολούνται με το «πόθεν έσχες» και ο γραφειοκρατικός τρόπος λειτουργίας του συστήματος, είναι η πηγή απαλλαγής κάθε μέλους του Κοινοβουλίου στο υπό εξέταση θέμα.
Έτσι, φίλοι, συγγενείς, πεθεροί ή πεθερές, δικαιολογούν, βάσει του διάτρητου αυτού θεσμού, τον πλουτισμό κάθε υπουργού ή υφυπουργού, με μια απλή δήλωση περί δωρεάς ή δανείου εκατομμυρίων. Πόσο διαφορετικά θα ήταν όμως τα πράγματα, αν όλοι αυτοί οι γενναιόδωροι δωρητές όφειλαν αν αποδείξουν την πηγή του πλούτου τους;
Αν νοιαζόταν για τη Δημοκρατία μας οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή, τότε θα μεριμνούσαν για την αλλαγή των Άρθρων 60-62 του Συντάγματος περί βουλευτικής ασυλίας και του Άρθρου 86 περί ευθύνης των υπουργών, λύνοντας έτσι τα χέρια της δικαιοσύνης.
Αν σέβονταν οι αιρετοί μας άρχοντες τους ψηφοφόρους τους, θα μεριμνούσαν έτσι ώστε να πάψουμε να θεωρούμαστε η 80η πιο διεφθαρμένη χώρα του πλανήτη.
Αν ενδιαφέρονταν οι κυβερνώντες, τότε ο πλουτισμός που προκαλείται σε πολλά επίπεδα, όπως λόγου χάρη από το λαθρεμπόριο καυσίμων ή μέσα από τις προμήθειες του Δημοσίου, θα έβγαινε στον αφρό. Η πολιτική όμως ηγεσία δείχνει και εδώ την υποκρισία της.
Και πέραν των όποιων δυσκαμψιών, που οφείλονται στο Σύνταγμα της χώρας, διάφορα άλλα ερωτήματα τίθενται, συνδεόμενα με την επιζητούμενη εύρυθμη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος. Αναλυτικότερα, σε ποιο κράτος Δικαίου, πολιτικοί που κρατούν στα συρτάρια τους θαμμένη και «πειραγμένη», μια λίστα Λαγκάρντ, θα απολάμβαναν την ελευθερία που χαίρονται σήμερα οι δικοί μας πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας που μας γελοιοποίησε διεθνώς;
Τέλος, σε ποια Βουλή πολιτισμένης χώρας, η Δικαιοσύνη θα έμενε με δεμένα τα χέρια και δε θα διερευνούσε την όποια πιθανή σχέση των πολιτικών αυτών με κύριους πρωταγωνιστές της λίστας Λαγκάρντ;
Ποιος μπορεί να αποκλείσει παραμονές εκλογών, το ενδεχόμενο της ακριβής εξαγοράς της ανωνυμίας κάποιων επώνυμων ή ανώνυμων γραμμένων στην επίμαχη λίστα;