Έτσι καταστράφηκε ένας λαός...

Τώρα που η χρονική απόσταση από τα γεγονότα, μας προσφέρει την πολυτέλεια της ψυχραιμίας, ας ξεκαθαρίσουμε - με το μυαλό μου  ή στο μυαλό μου -  μερικά πράγματα. 

Το ενιαίο νόμισμα έχει το σοβαρό μειονέκτημα της αδυναμίας έκδοσης χρήματος, για την πληρωμή χρεών. Αντισταθμίζεται όμως από το φθηνό δανεισμό μέσω της κεντρικής τράπεζας και των αγορών. Στα χρόνια πριν τον Παπανδρέου ζούσαμε σε μια θάλασσα ρευστότητας και εύκολου δανεισμού με μηδενικά σχεδόν επιτόκια. Τα παίρναμε αυτά τα χρήματα και τα σπαταλούσαμε. ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ!

Όμως ο Παπανδρέου μαζί με τους «κηπουρούς» του (και ιδιαίτερα με τους… ερασιτέχνες "τσάρους"  Κατσέλη και Παπακωνσταντίνου) έκανε το μοιραίο λάθος:. Ξεμπρόστιασε τη χώρα ( Βουλιάζουμε, Τιτανικός, είμαστε διεφθαρμένοι κτλ) και δημιούργησε κρίση δανεισμού, σχεδόν προτρέποντας τους κερδοσκόπους να μας "σορτάρουν"!!!

Το έκανε λόγω πολιτικής... βλακείας ή υπήρξε σχέδιο αποδόμησης και απαξίωσης της οικονομίας; Αυτό το μείζον ερώτημα μάλλον θα το απαντήσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος όταν αξιολογήσουν και τα πορίσματα περί μαγειρέματος των στατιστικών στοιχείων του ελλείμματος 12,4 ή 15 %. 

Όμως υπό αυτές τις συνθήκες, αφού δηλαδή υπήρξαν... ηλίθιοι που έπαιξαν με το πιο ευαίσθητο και επικίνδυνο κομμάτι της οικονομίας, το ΔΑΝΕΙΣΜΟ, υπήρχαν δύο λύσεις: Μονομερής διαγραφή του χρέους με αυτόματη αποχώρηση από το ευρώ ή προσφυγή στο ΔΝΤ! 

Τι θα γινόταν όμως στην περίπτωση που όλα έμεναν όπως ήταν: Θα εξακολουθούσαμε να παίρνουμε δάνεια από τις αγορές, το ΑΕΠ θα αυξανόταν με τον ίδιο τρόπο που είχαμε ανάπτυξη εδώ και δεκαετίες και ενώ το ποσό του χρέους θα μεγάλωνε, επί ποσοστού του ΑΕΠ, θα ήταν 110-120%, δηλαδή υποπολλαπλάσιο του σημερινού. Εφόσον ο αριθμητής του κλάσματος αυξανόταν. Δηλαδή η ανάπτυξη μέσω κατανάλωσης που προερχόταν από το στρεβλό τρόπο του δανεισμού.  Άρα δεν θα υπήρχαν ένα εκατομμύριο περισσότεροι άνεργοι ούτε 300.000 λουκέτα, ούτε θα υπήρχαν μειώσεις μισθών και συντάξεων. Και πόσο μπορούσε να κρατήσει αυτή η φούσκα; Η προσωπική μου άποψη: για δέκα, είκοσι χρόνια ή για πάντα. Θα δανειζόμασταν ασύστολα από τις αγορές, θα ήμασταν καλά με χρέος και μπορούσαμε κάτω του 100% του ΑΕΠ. Αρκεί την κρίσιμη στιγμή ο ΓΑΠ , αφενός να μην έπαιζε τα ανόητα παιχνίδια με τις αγορές προκειμένου να αποδείξει ότι παρέλαβε καμένη γη και αφετέρου να έκανε κάποιο σχετικό συμμάζεμα. Μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο. Χωρίς τυμπανοκρουσίες η μέθοδος ήταν: δανεισμός- περικοπή δαπανών, δανεισμός- συμμάζεμα του δημοσίου, δανεισμός- ιδιωτικοποιήσεις. 

Αντ΄ αυτού ο Παπανδρέου (μαζί με τους …κηπουρούς και κηφήνες - σύμφωνα με τον Λοβέρδο) ακολούθησε τη μέθοδο:συκοφάντηση της οικονομίας- αύξηση δαπανών, συκοφάντηση- 70.000 προσλήψεις, συκοφάντηση- καμία ιδιωτικοποίηση. 

Μοιραία οι αγορές έδειξαν τα δόντια τους και οι Ευρωπαίοι έχασαν την υπομονή τους. Έτσι καταστράφηκε ένας λαός... Ισως πάλι, κάποτε μπορέσουμε και πουμε, με ακριβώς τα ίδια στοιχεία οτι "ΕΤΣΙ ΣΩΘΗΚΕ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ" κυρίως απο τους σωτήρες του... 

Read more »

Οχι ΔΕΝ τρελάθηκε το "αφεντικό"...

Οι αστικοί μύθοι, κάποτε, δημιουργούνταν από στόμα σε στόμα σε καφενεία και εργασιακούς χώρους. Σήμερα τα "social media" ανέλαβαν να διαδίδουν τις εθνικές μας... φαντασιώσεις.Ο σημαντικότερος σημερινός μύθος λέει περίπου τα εξής: “συνωμότησαν οι ξένοι πιστωτές μας, ασκώντας πίεση με το χρέος,προκειμένου να τους παραχωρήσουμε τις ανεκμετάλλευτες πρώτες ύλες μας. Έτσι θα μας πάρουν τον εθνικό μας πλούτο για ένα κομμάτι ψωμί”.

Αρέσει σε πολλούς αυτo το σενάριο και υιοθετήθηκε αμέσως, ιδιαίτερα από τους ανεξάρτητους Έλληνες και την Χρυσή Αυγή.

Το διαβάζεις σε όλα τα σάιτ και είναι η αγαπημένη κουβέντα σε κομμωτήρια και ταξί. Και επειδή ο λαϊκισμός είναι γλυκός και εύκολος, (αφού λες ότι θέλουν οι άλλοι να ακούσουν) βρέθηκαν οι... πατριώτες που θα αγωνιστούν να μας σώσουν από τους κακούς μειοδότες.

Εγώ πάλι, επειδή ποτέ «δεν κολύμπησα με το ρεύμα» θα σταθώ κόντρα, μήπως "αποδομήσω" τα μυθεύματα ή έστω πω μια άλλη ιστορία, ένα άλλο «σενάριο» απ αυτό που θέλουν να ακούσουν οι πολλοί!

Έστω ότι υποθετικά χαρίζουμε το κοίτασμα πετρελαίου ή χαλκού ή νικελίου της χώρας μας σε Έλληνες επιχειρηματίες ή ξένους ή εξωγήινους. Προσέξτε το τονίζω δεν το πουλάμε αλλά το ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ.

Οι πρώτες ύλες, που ποτέ ως τώρα δεν τις εκμεταλλεύτηκε κανείς βγαίνουν στην αγορά. Από την πώληση το Ελληνικό Δημόσιο παίρνει το 23% ΦΠΑ. Από τα κέρδη το 40%, από τις ασφαλιστικές εισφορές, τα έσοδα της ενέργειας (ΔΕΗ, καύσιμα), την κίνηση της βιομηχανίας (ανταλλακτικά, συνεργεία), δορυφόροι επιχειρήσεις (μηχανουργεία, προμηθευτές) και φορολόγησής τους, ένας απλός φοιτητής λογιστικής εύκολα θα τα υπολογίσει στο 20% του τζίρου.

Και στον συνολικό υπολογισμό αν ΧΑΡΙΣΟΥΜΕ τα δικαιώματα εκμετάλλευσης το Ελληνικό Δημόσιο θα εισπράττει το 80% του συνολικού τζίρου. Αυτό κι αν είναι προδοσία!!! Να εισπράττεις 80 στα 100 χωρίς να κάνεις τίποτα!

Θα μου πεις ότι πατριωτισμός είναι να αφήσεις το νικέλιο θαμμένο για πάντα στα βουνά, χωρίς να πάρεις ούτε ευρώ, αλλά έτσι θα νιώθεις περήφανος Έλληνας και δεν ειναι ...λίγο στη συγκεκριμένη συγκυρία!

Υπάρχει βέβαια και καλύτερη λύση. Γιατί να δώσουμε τον εθνικό μας πλούτο στους κακούς καπιταλιστές; Το μοντέλο της Σοβιετικής Ένωσης δεν χρεοκόπησε. Θα αναγεννηθεί στην Ελλάδα. Κρατικές επιχειρήσεις θα εκμεταλλευτούν την περιουσία του Ελληνικού λαού. 

Με διαχειριστές αυτούς τους... πανάξιους μάνατζερ δημόσιους υπαλλήλους, που τόσα χρόνια απέδειξαν τις ικανότητές τους στις ζημιογόνες ΔΕΚΟ όπως ο ΟΣΕ, η ΛΑΡΚΟ και η ΕΘΕΛ. Μαζί και οι αγωνιστές συνδικαλιστές, με τους υπεράριθμους διορισμένους της κομματικής πελατείας, τους παχυλούς μισθούς και τα εργασιακά προνόμια. Είναι το σημείο τομής της λαϊκίστικης αριστεράς με τον λαϊκίστικο εθνικισμό, αυτός ο μύθος.

Και για να γυρίσουμε στην πραγματικότητα, αν υπάρχουν κάποιοι που εχθρεύονται αυτή την χώρα, τότε αυτό που επιθυμούν είναι να μείνουν ανεκμετάλλευτες οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της ή να ακολουθηθεί το αποτυχημένο επί δεκαετίες κρατικό μοντέλο διαχείρισης.Εκτός κι αν ξυπνήσουμε από τέτοιους μύθους και συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο η ιδιωτική πρωτοβουλία και οι επενδύσεις μπορούν να προσφέρουν αυτά που έχουμε ανάγκη σε αυτή την δύσκολη συγκυρία: ανάπτυξη, θέσεις εργασίας, έσοδα στα δημόσια ταμεία.

Read more »

Η κατάργηση της δημοκρατίας. Μια σοβαρή αποεπένδυση.

 28 Noembριου 2012

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΕΡΜΙΠΠΟΣ

Με ποιον τρόπο μεταφέρεις σε έναν άνεργο, χωρίς επίδομα και με διακοπή της ασφάλισης του, τα χαρμόσυνα νέα για την για πολλοστή φορά σωτηρία της χώρας; Λέγοντας του, ενδεχομένως, ότι αν σήμερα καταφέρει μόνος να μην πεθάνει, είναι κάπως πιθανό να έχει την ευκαιρία να επιζήσει και στο μέλλον;

Βρισκόμαστε πλέον σε κατάσταση βαθιάς σύγχυσης. Ποια είναι η έννοια του όρου "χώρα"; Ποιους περιλαμβάνει και ποιους αφήνει απ' έξω; Με ποια κριτήρια το κάνει αυτό; Ποια είναι η έννοια του δημοσίου συμφέροντος, η διαρκής εκβιαστική επίκληση του οποίου αποτελεί πλέον την μόνη νομιμοποιητική και αιτιολογική βάση για την κάθε πράξη της κρατικής εξουσίας; Και ποιος ελέγχει την συνδρομή του; Ποιους περιλαμβάνει αυτό το συμφέρον και ποιους αφήνει απ' έξω. Με ποια κριτήρια; Τι είναι ο δήμος και πως μοιράζονται τα βάρη της εξυπηρέτησης των αναγκών του; Ποιος είναι ο τρόπος για την βιώσιμη συγκρότηση του;

Τα τελευταία υπολείμματα της ούτως ή άλλως νόθας δημοκρατίας μας καταλύονται με ταχύ ρυθμό. Η επίσημη δικαιολογία, μια δικαιολογία πολύ απλοϊκή και πολύ εύπεπτη, είναι πως καταλύονται για την σωτηρία της χώρας.

Η βουλή δεν βουλεύεται, επειδή μια κακή απόφαση της μπορεί να προκαλέσει την καταστροφή. Η δικαιοσύνη δεν δικάζει, επειδή η εφαρμογή του νόμου μπορεί να έχει δυσάρεστες συνέπειες. Ο Τύπος δεν ενημερώνει επειδή η αλήθεια μπορεί να γίνει επικίνδυνη στα χέρια των κακόβουλων. Και κανείς δεν κατανοεί ότι όλα αυτά συνιστούν θεμελιώδεις και τραγικές αντιφάσεις. Επειδή η χώρα δεν μπορεί παρά να είναι το όλον. Και το όλον υπηρετείται μόνον μέσω της δημοκρατίας. Της αλήθειας και του ισότιμου χειρισμού των μερών του, με σεβασμό στους κανόνες και στην αρχή της αναλογικότητας. Εάν, βέβαια, θέλει να παραμένει συμπαγές και βιώσιμο.

Όσοι επιπόλαια επιχαίρουν σήμερα, -αλλά και μέμφονται αυτάρεσκα για μεμψιμοιρία αυτούς που δυσπιστούν-, δεν αντιλαμβάνονται ότι η απελευθέρωση της ανεξέλεγκτης βίας είναι πλέον πολύ κοντά. Όχι της τυφλής βίας των μαζών και του όχλου, που συνηθίζουν να ειρωνεύονται, αλλά της θεσμικής και στοχευμένης βίας της ίδιας της κρατικής εξουσίας. Αυτής, στην οποία σήμερα εκχωρήθηκε με ελαφρότητα η δυνατότητα να αποφαίνεται μόνη για την συνδρομή του δημοσίου συμφέροντος.

Αυτοί που σήμερα έτυχε να περιλαμβάνονται όπως όπως στις περιπόθητες λίστες της σωτηρίας, διστάζουν να παραδεχθούν ή δεν μπορούν να δουν ότι βρέθηκαν σε αυτήν την ευνοϊκή θέση σχεδόν από αγαθή τύχη και χωρίς κριτήρια. Ξεχνούν, έτσι, ότι αύριο, από κακή τύχη αυτή τη φορά και πάλι χωρίς κριτήρια, μπορεί να καταταγούν στους εξαιρέσιμους, αν είναι αυτό που θα απαιτήσει η εξυπηρέτηση του περιστασιακού δημοσίου συμφέροντος, που θα εξακολουθήσει να ερμηνεύεται αυθαίρετα και να υπερέχει έναντι πάντων. Είτε τους περιέχει είτε όχι.

Μας είπαν να κάνουμε μεταρρυθμίσεις και εμείς, αντί να κοιτάξουμε στον βυθό, βαλθήκαμε να ανταλλάξουμε την ίδια την δημοκρατία με την δια διαταγμάτων κατάργηση των εισφορών υπέρ τρίτων, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και ένα ολοκαίνουργιο φορολογικό νομοσχέδιο. Έτυχε το χωράφι που μας τρέφει να μείνει άγονο για μερικές χρονιές και μεις, αντί να το οργώσουμε, βιαστήκαμε να το εκχωρήσουμε, με ασυγχώρητη αφροσύνη, για να απολαύσουμε ένα προσωρινό αντίδωρο. Ας μην βιαστούν να πουν κάποιοι ότι η παρατήρηση αυτή αναπαράγει την μεταπολιτευτική μιζέρια και αποσκοπεί στην συντήρηση των στρεβλώσεων, που μας οδήγησαν εδώ. Επειδή ο λόγος είναι για το γιατί και για το πώς, που τις περισσότερες φορές είναι πολύ σημαντικότερα από το δια ταύτα. 

Η δημοκρατία εφευρέθηκε για να θεραπεύει τα προβλήματα που προσπαθούμε σήμερα να λύσουμε με την κατάργηση της. Η δημοκρατία είναι προσοδοφόρα επένδυση σε βάθος χρόνου. Εμείς την αγνοούμε και, άπληστοι όπως πάντα, δίνουμε πολλά για να πάρουμε σε άμεσο αντάλλαγμα πολύ λίγα. Είναι κάτι που σύντομα θα κληθούμε να πληρώσουμε ακριβά.

Read more »

Καλύτερα φτωχοί δικαστές παρα καθόλου...

Tης Μαρίας Χασιρτζόγλου

“Η νομιμότητα δεν είναι συνώνυμο ούτε της δικαιοσύνης ούτε πρωτίστως της πραγματικής δημοκρατίας” έγραψε ένας δικαστής, σε ιστοσελίδα συναδέλφου, επιχειρηματολογώντας υπέρ της νομιμότητας της "αποχής" των δικαστών από τα καθήκοντά τους.

Αδυνατώ να αποκωδικοποιήσω τη σκέψη ενός δικαστή που υιοθετεί το παραπάνω αξίωμα. Και από αυτή την αδυναμία προκύπτει ένα ερώτημα που μοιάζει, αλλά δεν είναι, υπαρξιακό:

«Ποιοι, τέλος πάντων, είμαστε και τι κάνουμε;».
Κατά τον ορισμό που μάς αποδίδεται  (βλ. για παράδειγμα στο λεξικό της ΚΝΛ), είμαστε αυτοί που απονέμουν δικαιοσύνη.

Και τι σημαίνει απονέμω δικαιοσύνη;
Σημαίνει ότι ικανοποιώ κάποιον ή αποκαθιστώ μια κατάσταση, στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, όταν έχει βλαφτεί από μια παράνομη συμπεριφορά.

Και πώς το κάνω αυτό;
Εφαρμόζοντας το νόμο. Εφαρμόζοντας, επαναλαμβάνω, το νόμο όπως τον ερμηνεύω πρωτίστως από το γράμμα του και δευτερευόντως από το πνεύμα του, σύμφωνα με την επιταγή του άρθρου 87 παρ. 2 του Συντάγματος. Δεν διαπλάθω  κατά την κρίση μου το νόμο, όταν αυτός είναι σαφής και χωρίς κενά, γιατί τότε, πολύ απλά, τον παραβιάζω.

Και αν τον παραβιάζω για «καλό και δίκαιο» σκοπό;
Τότε αποσυνδέω την απονομή της δικαιοσύνης από το νόμο, που σημαίνει ότι αποσυνδέω τους όρους, με τους οποίους ικανοποιώ κάποιον ή αποκαθιστώ μια κατάσταση, από τους ορισμούς του νόμου και πράττω κατά την, χωρίς όρια, υποκειμενική μου κρίση για το καλό και το δίκαιο.

Και είναι κακό αυτό;
Είναι κακό αν δεν είμαι «καλός και δίκαιος» άνθρωπος. Είναι πολύ κακό γιατί αντικαθιστά τα σαφή όρια του νόμου με τα ασαφή όρια της προσωπικότητας του εφαρμοστή του. Είναι πάρα πολύ κακό γιατί αντικαθιστά την νομιμότητα με τη σκοπιμότητα.

Και όταν, εκτός από δικαστής, είμαι ταυτόχρονα και εργαζόμενος που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του;

Εργαζόμενος είναι αυτός που μισθώνει την εργασία του στον άλλο και οφείλει να υπακούει στις εντολές και τις οδηγίες του. Αν ο εργαζόμενος, διεκδικώντας τα δικαιώματά του, παρανομήσει, ο εργοδότης του θα στραφεί στο δικαστήριο, ζητώντας να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Τότε θα κληθώ να δικάσω τον εαυτό μου.

Και τι θα αποφασίσω;
Ότι ο δικαστής που παραβιάζει το νόμο, δεν είναι δικαστής.

Σημείωση: Άρθρο 23 παρ. 2 του Συντάγματος: Η απεργία αποτελεί δικαίωμα και ασκείται από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις για τη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών γενικά συμφερόντων των εργαζομένων. Απαγορεύεται η απεργία με οποιαδήποτε μορφή στους δικαστικούς λειτουργούς και σ αυτούς που υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας.

Υστερόγραφο: Η συνολική περικοπή στις αποδοχές μας μέσα στην τελευταία διετία θα φθάσει το 60%, δημιουργώντας σε πολλούς, και ιδιαίτερα σε αυτούς που υπηρετούν κάποιες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια τους, οικονομική ασφυξία.

Όμως η πραγματική αυτή κατάσταση, στην οποία σαφώς και έχουμε δικαίωμα να αντιδράσουμε, δεν δικαιολογεί την άρνηση της αποστολής μας μέσα στη συντεταγμένη πολιτεία ούτε, ακόμη χειρότερο, την παρανομία που ακυρώνει το ρόλο μας. Καλύτερα φτωχοί δικαστές, παρά καθόλου.

* Η Μαρία Χασιρτζόγλου είναι εφέτης. 
   www.protagon.gr

Read more »

Τι έδειξε "Δημοσκόπηση" για τη διοίκηση Μπουτάρη

Οι αναγνώστες της εφημερίδας «Karfitsa» και του «Karfitsa.gr» κλήθηκαν και ψήφισαν, για  τον βαθμό ικανοποίησής τους, από την πρώτη διετία με  δήμαρχο Θεσσαλονίκης τον Γιάννη Μπουτάρη.

Oπως διαβάζουμε στη διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας (http://www.karfitsa.gr/?p=120214)

"Το αποτέλεσμα -αν και δεν αποτελεί μια δημοσκόπηση με τα χαρακτηριστικά μιας επιστημονικής έρευνας- σίγουρα θα πρέπει να προβληματίσει τη διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης και τον ίδιο το δήμαρχο, τόσο για τις προσωπικές του αποφάσεις, όσο και για τις επιλογές συνεργατών που αποφασίζουν για κρίσιμα ζητήματα της πόλης, αφού η διαφορά μεταξύ ανάμεσα σε εκείνους που οριοθετούν το βαθμό ικανοποίησής τους, ανάμεσα στο «λίγο» (18%) και στο «καθόλου» (59%), αποτελούν τη συντριπτική πλειψοηφία, έναντι των αναγνωστών που δηλώνουν πολύ ικανοποιημένοι (μόλις… 11%) ή έστω αρκετά ικανοποιημένοι (12%)."

Read more »

Χτύπημα... γέλιου

Read more »

Γούνες Καστοριάς στα ...Αραβικά Εμιράτα!

Οι δράσεις εξωστρέφειας και τα προβλήματα του κλάδου της Γουνοποιίας συζητήθηκαν απο την Αναπληρώτρια Γενική Γραμματέας Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Αναπτυξιακής Συνεργασίας κα Μαγδα Καρακόλη σε σύσκεψη με τα μέλη του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Καστοριάς.

H σύσκεψη αυτή πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Επιμελητηρίου Καστοριάς ενώ συμμετείχαν και εκπρόσωποι του Επιμελητηρίου Κοζάνης, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γούνας, οι πρόεδροι Συνδέσμου Γουνοποιίας, ο πρόεδρος του ΕΔΙΚΑ και λοιποί αντιπρόσωποι φορέων του Κλάδου Γουνοποιίας. 

Κατά την διάρκεια της σύσκεψης, έγινε παρουσίαση των δραστηριοτήτων του κλάδου γουνοποιίας και τονίσθηκε η σημασία του όσον αφορά στις ελληνικές εξαγωγές, στον αριθμό απασχολούμενων και στην εθνική οικονομία εν γένει. 

Οι συμμετέχοντες ανέπτυξαν τις προτάσεις τους για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων της γούνας, ενώ παράλληλα συζητήθηκαν δράσεις εξωστρέφειας των επιχειρήσεων γουνοποιίας και σε νέες αγορές παγκοσμίως.

Επιπρόσθετα κατά την σύσκεψη αυτή συζητήθηκαν προτάσεις για την επίλυση προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κλάδος γουνοποιίας σχετικά με τις εξαγωγές, καθώς επίσης και η αναγκαιότητα για την δημιουργία Brand Νame για το σύνολο του κλάδου.

Στην εν λόγω σύσκεψη δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στο γεγονός ότι η γούνα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εξαγωγικά προϊόντα της χώρας μας, ενώ σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Ελληνικού Οργανισμού Εξωτερικού Εμπορίου, οι εξαγωγές ενδυμάτων και ειδών από γουνοδέρματα παρουσιάζουν ανοδική πορεία. 

Οι κυριότερες δε χώρες στις οποίες πραγματοποιούνται εξαγωγές ενδυμάτων και ειδών από γουνοδέρματα είναι η Ρωσία και τα Ην. Αραβικά Εμιράτα!

Read more »

Τα σεκλέτια ενός πρώην πρωθυπουργού...

Read more »

Εκπτώσεις... δημοκρατίας!

Ποια νομίζετε ότι είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση του πολιτισμού στη σύγχρονη εποχή; Η ελευθερία, η δημοκρατία, το κράτος δικαίου, η αξιοπρέπεια και τα ατομικά δικαιώματα; Ότι κι αν επιλέξετε όλα οδηγούν στο σπουδαίο αίσθημα ασφάλειας και αυτοπεποίθησης που πρέπει να παρέχει η... ευνομούμενη πολιτεία στους πολίτες της.

Είναι αυτονόητο ότι όλοι είμαστε αθώοι, όχι έως ότου κάποιος θα μας κατηγορήσει για κάτι, αλλά έως ότου αυτός που μας κατηγορεί θα μπορέσει να αποδείξει ότι είμαστε ένοχοι. Εάν συμφωνήσουμε όλοι σε αυτό, εγώ θα προσθέσω ότι το τεκμήριο αθωότητας, είναι το στοιχείο που διαφοροποιεί τον σύγχρονο άνθρωπο από τα σκοτάδια του μεσαίωνα.

Κι όμως στον 21ο αιώνα στην Ελληνική Δημοκρατία, υπήρξε ανατροπή της νομικής υπόστασης μας. Με νόμο που προώθησε ο Μπέζας και ψηφίστηκε από τη Βουλή, ο φορολογούμενος είναι υποχρεωμένος να αποδείξει τη νομιμότητα των χρημάτων του (και την αθωότητά του), και όχι η εφορία την παρανομία και την ενοχή του!

Είναι τέτοιες οι συνθήκες, όπου όλοι είναι εξαγριωμένοι εναντίον της φοροδιαφυγής (δικαιολογημένα), ώστε δεν υπήρξε καμία σθεναρή αντίσταση εναντίον αυτής της «έκπτωσης» δημοκρατίας, ούτε απο ανθρώπους του πνεύματος, ούτε από νομικούς επιστήμονες.

Να φοβούνται άραγε την γενική κατακραυγή του οργι-σμένου όχλου; (τύπου «Ακου τι λέει αυτός, υπερασπίζεται τους φορο-φυγάδες!»).

Όμως πόσο δικαιολογημένη είναι η …υποβάθμιση της δημοκρατίας και του νομικού μας πολιτισμού προκειμένου να πετύχουν αποτελέσματα εναντίον της φοροδιαφυγής; Γιατί – επειδή είναι σωστό να συλληφθούν οι φοροφυγάδες – να θεωρεί ο νόμος (ex lege), ότι όλοι είμαστε φοροφυγάδες που πρέπει να αποδείξουμε την αθωότητά μας;

Η ανικανότητα της δημόσιας διοίκησης δεν καταστρέφει μόνο την κοινωνία αλλά και κατακρεουργεί τα ατομικά δικαιώματα. Για παράδειγμα οι μαϊμού συντάξεις. Επειδή οι ανίκανοι στα ληξιαρχεία και στο ΙΚΑ, δεν μπορούν να φτιάξουν ένα λογισμικό που να διασταυρώνει τα στοιχεία, εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι ταλαιπωρήθηκαν για να απογραφούν και να αποδείξουν (ως να ήταν παράνομοι), ότι νόμιμα παίρνουν τις συντάξεις τους.

Το ίδιο συμβαίνει με την εφορία, την απόδοση φόρου εισοδήματος και του ΦΠΑ. Αφού η διοίκηση και τα πληροφοριακά συστήματα έχουν αδυναμία εφαρμογής αυτοματοποιημένων λογισμικών συστημάτων τα οποια να διασταυρώνουν στοιχεία και να εξαλείψουν την φοροδιαφυγή, τι μένει;

Μία έκπτωση δημοκρατίας. Είστε όλοι σας ένοχοι και πρέπει να αποδείξετε την αθωότητά σας.Κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα αλλά θα γίνουμε κράτος… Ταλιμπάν για να απαλλάξουμε τους ανίκανους και ανεπαρκείς ελεγκτές, που πληρώνονται χωρίς έργο.

Read more »

Ναι, θέλω κότερο!

Η ανεργία βαδίζει ολοταχώς για να σπάσει το ρεκόρ του… 30%! Κυρίως γιατί οι πολιτικές που εφαρμόζονται είναι άτολμες, στερούμενες οραμάτων, στεγνές ιδεών και αποτελεσματικότητας. Ακόμη χειρότερα είναι λανθασμένες και επιφέρουν ζημιές.

Δεν θα επαναλάβω τα δύο φαινόμενα με τα τέλη κυκλοφορίας και το πετρέλαιο θέρμανσης όπου οι… φωστήρες του υπουργείου οικονομικών κατάφεραν να βασανίζουν τον λαό (που τους βρίζει αλλά ταυτόχρονα) να μειώσουν και τα έσοδα του κράτους, μέσα στην δυσκολότερη συγκυρία! Θα σταθώ, ύστερα απ όσα διάβασα όλη την εβδομάδα στη σχετική αρθρογραφία για την επιβολή φόρου πολυτελείας στα σκάφη αναψυχής. Αυτό που αποκόμισα είναι πώς είμαστε φορτωμένοι συμπλέγματα, κόμπλεξ και ταξικό μίσος. 

Που να βρίσκονται οι εγκέφαλοι για να τους πεις: ότι αυτή η χώρα έχει σε μήκος ακτογραμμών περισσότερα μίλια από την Αφρική. Ότι τις προηγούμενες δεκαετίες είχαμε ναυπηγική βιομηχανία που παρήγαγε μερικά από τα καλύτερα σκάφη στον κόσμο. Ότι είμαστε λαός... 3000 χρόνια ναυτικός (!) με παγκόσμια ηγεμονική παρουσία. Ότι σε ένα ναυτικό λαό, είναι ανοησία να επιβάλεις φόρο πολυτελείας στα σκάφη!

Ότι τα διάσπαρτα νησιά μας είναι ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ και πηγή πλούτου. Ότι κάθε Ελληνική οικογένεια έπρεπε να έχει και το σκάφος της. Με φορολογικές απαλλαγές, για να δουλέψουν τα ντόπια ναυπηγεία και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Ότι έπρεπε να είχαμε δεκαπλάσιες σε αριθμό μαρίνες και δεκάδες χιλιάδες περισσότερους καπετάνιους σκίπερ και ναύτες σε σκάφη που θα προσέφεραν κρουαζιέρες σε έναν παγκοσμίου φήμης προορισμό. Ότι είμαστε η μοναδική χώρα στη Μεσόγειο που δεν έχει λιμάνι για πλούσιους όπως το Μόντε Κάρλο, η Ριβιέρα κτλ. Ότι η Σαντορίνη ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΑΡΙΝΑ! Ότι αυτός που... "έχασε" το CD της Λαγκάρτ, όταν ήταν υπουργός οικονομικών επέβαλε φόρο πολυτελείας στα σκάφη και κατέστρεψε το γιώτιγκ, με αποτέλεσμα να βρεθούν 6000 ναυτικοί άνεργοι και (αφού) άλλαξαν λιμάνια 20000 σκάφη, τελικά τα έσοδα του κράτους μηδενίστηκαν!

Πώς να εξηγήσεις σε αρτηριοσκληρωτικούς γραφειοκράτες ότι εάν αφήσουν να αναπνεύσει η ιδιωτική κρουαζιέρα μπορεί το ΑΕΠ της χώρας να ανέβει μέχρι και 7%;Πού να βρεις «γνώση» μέσα στην δημόσια διοίκηση και τα Υπουργεία, απαλλαγμένη από κόμπλεξ και αγκυλώσεις για να πειστεί ότι ο εγχώριος ναυτικός τουρισμός και η κρουαζιέρα δεν είναι πεδίο για να πάρουν την ταξική τους εκδίκηση, γιατί μπορεί να απογειώσει την Ελληνική οικονομία και να δώσει αναπτυξιακή προοπτική.

Λείπει το όραμα, η λάμψη των ιδεών αλλά και η τόλμη για τον σχεδιασμό της ανάπτυξης.Ποιος να βοηθήσει την βιομηχανία, την μεταποίηση και την καινοτομία, όταν δεν υπάρχει καν επιτελείο με μάνατζερ στο υπουργείο οικονομικών που να κατεβάζει ιδέες και επιθετικά επιχειρηματικά πλάνα;

Ανεύθυνοι και ανίκανοι δημόσιοι υπάλληλοι με νοοτροπία λογιστών προσθέτουν και αφαιρούν φόρους και πνίγουν την οικονομία. Μαζί της θα πνιγούμε και εμείς εάν δεν αλλάξει η νοοτροπία και δεν πιστέψουμε σε κάποιο όραμα, παρά μόνο σε φόρους.

Read more »