Smiley face

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Παραμύθι...



Μια φορά κι έναν καιρό, λέει ισπανικό παραμύθι, ένας ταξιδευτής ξέμεινε σε ένα μικρό χωριουδάκι στην Γκουαντιάνα, εκεί όπου ο ήλιος χάνεται νωρίς, πίσω από τα όρη Σιέρα ντε Γρέδος.

Γνώρισε και φιλοξενήθηκε από έναν χωρικό που είχε την καλοσύνη να του στρώσει ένα κρεβάτι στην ατημέλητη καλυβα του, εκεί όμως κάπου ανάμεσα στα λιγοστά πραγματα του, ο ταξιδευτής ανακάλυψε έναν Εξάντα! Το αρχαίο όργαν
ο, που χρησιμοποιούν οι ναυτικοί για να βρίσκουν την θέση τους στους ωκεανούς με την βοήθεια του ήλιου και των άστρων!

«Είσαι ναυτικός;» ρώτησε ο ταξιδευτής. «Όχι ποτέ μου δεν μπήκα σε καράβι, όμως γνωρίζω τα πάντα γι αυτά» Ο χωρικός του έδειξε τον Εξάντα και του μίλησε για τα άστρα στον ουρανό και τις θέσεις τους! Συνεπαρμένος, τον ρώτησε πως γίνεται να τα ξέρει όλα αυτά και απαντησε ότι στο διπλανό χωριό υπάρχει βιβλιοθήκη και δανείζεται κάθε μέρα βιβλία. Ετσι μιλήσανε για ναυπηγική και γρήγορα η συζήτηση ήρθε στη φιλοσοφία και στα μαθηματικά!

Ολο το βράδυ μιλούσαν και το πρωι, ο χωρικός έφερε σε μία κούπα φρέσκο γάλα και σκληρό τυρί και έφαγαν δίπλα- δίπλα, συζητώντας παλι, σαν να ήταν χρόνια φίλοι καλοί. Το απομεσήμερο τους βρήκε να αναλύουν πρακτικότερα θέματα όπως οι ανταλλαγές γης και οι τιμές των μετάλλων και του χρυσού στα ανταλλακτήρια!

Ο χωρικός σέρβιρε παλι φαγητό που ήταν γάλα, τυρί και λίγα λαχανικά. Ο ταξιδευτής, υστερα από τοσες ώρες, ρώτησε τον χωρικό πώς βιοπορεί και προλαβαίνει και να διαβαζει! «Εχω μια… αγελάδα που την αρμέγω, παίρνω το γάλα και το κάνω τυρί. Ότι περισσεύει το πουλάω. Έχω και ένα μικρό λαχανόκηπο δίπλα στην καλύβα μου κι ετσι δεν χρειάζεται να δουλέψω!»

Το πρωί πριν ξημερώσει, ο ταξιδευτής ενώ ετοιμάζοταν να φύγει έριξε μια τελευταία ματιά στον κοιμισμένο χωρικό κι αναλογίστηκε πόσο ανέλπιστα μορφωμένος και έξυπνος αποδειχθηκε ενας ανθρωπος στο πουθενά! Και επειδή ήταν γενναιόδωρος άνθρωπος σκέφτηκε να του κάνει ένα… δώρο. Την ώρα που έφευγε λοιπόν έβγαλε τον σουγιά του και με μεγάλη επιδεξιότητα τον τοποθέτησε κάτω από τον λαιμό της αγελάδας και της έκοψε την καρωτίδα!

Πέρασαν τρία χρόνια και τα βήματα του ταξιδευτή τον ξανάφεραν έξω από την καλύβα του χωρικού. Όμως αυτός δεν ήταν μέσα. Ρώτησε λοιπόν τους υπόλοιπους κατοίκους αν γνώριζαν κάτι για τον χωρικό. Και αυτοί του είπαν πώς τώρα ζει στην πόλη και είναι ζάμπλουτος!

Το ιστορικό επιμύθιο του παραμυθιού μάλλον είναι ευκολονόητο. Ο ταξιδευτής όντως έκανε… δώρο στον χωρικό. Σταμάτησε την ευκολία - του φαγητού και της επιβίωσης- και ενεργοποίησε τις ικανότητές του οι οποίες και απέδωσαν!
Κι αν με ρωτήσετε πώς μου΄ρθε τώρα αυτό, θα σας απαντήσω ότι και εμείς έχουμε μία αγελάδα που την αρμέγαμε και την αρμέγουμε, το κράτος. Ο εύκολος βιοπορισμός και η πελατειακή κομματική σχέση. Αν μας λείψει αυτό μπορεί και να βάλουμε τις ικανότητες μας να δουλέψουν...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Μελίνα Καραπαναγιωτίδου - Δημοσιογράφος